پدران قابل اعتماد عامل اصلی بزرگی مغز پستانداران هستند

0
7
مغز پستانداران
مغز پستانداران

رشد و شکل‌گیری یک مغز بزرگ هزینه دارد. یک نوزاد دو سوم انرژی بدنش را صرف تامین مواد مغذی برای مغزش می‌کند. اول شیر و سپس سایر غذاها به طور مرتب این انرژی عظیم را فراهم می‌کنند. حیوانات ماده بسیاری از گونه‌های جانوری با مغز بزرگ نمی‌توانند هزینه‌های تامین انرژی پرورش فرزندانشان را به تنهایی تامین کنند.

همواره فرض بر این بوده که کمک پدر یا سایر اعضای گروه به مادر برای پرورش فرزندان اهمیت چندانی ندارد. اما ساندرا هلداستاب و سایر همکارانش در دانشگاه زوریخ برای اولین بار نشان دادند کمک سایر اعضا بسیار مهم است. طوریکه پرورش مغز پستانداران به این کمک بستگی دارد.

گرگ‌ها، سگ‌های وحشی و دم عصایی‌ها

در این تحقیق اندازه مغز و وسعت و تناوب محافظت والدین و سایر اعضای گروه در ۴۸۰ گونه پستاندار بررسی شد. نتایج اولیه نشان داد پدران به طور مداوم و پیوسته به مراقبت از فرزندان کمک می‌کنند. در حالیکه همکاری سایر اعضای گروه از جمله فرزندان بزرگتر ناپیوسته و غیر قابل اتکاست.

مثلا در مورد گرگ‌ها و سگ‌های وحشی افریقایی – دو گونه از پستاندارن با مغز بزرگ – فرزندان بزرگتر گهگاهی کمی کمک می‌کنند اما وقتی غذا کم باشد، اول خودشان را سیر می‌کنند. حتی گاهی غذایی که والدین برای نوزادان آورده‌اند را می‌دزدند و قایم می‌کنند. در مقابل اینها پدر قرار دارد که وقتی شرایط بدتر می‌شود، نیازهای خودش را کنار می‌گذارد و بیشتر از نوزادان مراقبت می‌کند.

در مورد سایر پستانداران مثل دم عصایی‌ها و گرگ‌های چمنزار، فرزندان بزرگتر وقتی به بلوغ می‌رسند گاهی گروه را ترک می‌کنند و برخلاف پدر دیگر برای کمک به مادر در دسترس نیستند. علاوه بر این کیفیت کمک والدین معمولا بیشتر از کمک سایر اعضای گروه است که معمولا جوان و بی‌تجربه هستند.

در ساختنی بخوانید :
این داروی تقویت هوش واقعا شما را باهوش می کند

یک ماده نمی‌تواند انرژی مورد نیاز فرزندان با مغز بزرگ را تامین کند؛ مگر اینکه کمک داشته باشد. چنین کمک قابل اتکایی در پستانداران فقط از جانب پدر ارائه می‌شود.

بدون کمک پدر چه بر سر مغز پستانداران می‌آید؟

اگر کمکی که پستاندار ماده برای پرورش فرزندان دریافت می‌کند ناپایدار باشد، مسیر تکامل عوض می‌شود. گونه‌های پستانداری که با این شرایط منطبق هستند (مثل شیرها و لمورهای قرمز) مادرها نوزادانی با مغز بزرگ به دنیا نمی‌آورند. مغز این گونه‌های پستاندار در بدو تولد بسیار کوچک است.

اگر کمک کافی برای نگهداری از نوزادان باشد، همه آنها زنده می‌مانند. اگر ماده کمک کمی دریافت کند، برخی از نوزدان می‌میرند. این روش تکاملی باعث می‌شود حداقل برخی از نوزادان در کمبود مواد غذایی و تامین انرژی زنده بمانند. به این ترتیب پستاندار ماده دیگر مجبور نیست انرژی را صرف حیواناتی با مغزهای بزرگ بکند که در هر صورت در اثر فقدان کمک‌کننده‌های قابل اتکا خواهند مرد.

مورد انسان‌ها بسیار متفاوت و منحصر به فرد است. کمک والدین در پرورش نوزاد بسیار قابل اتکاست اما کمک‌ها فقط به اعضای خانواده محدود نمی‌شود. همین کمک باعث شکل‌گیری مغزی می‌شود که بیشترین نسبت اندازه به بدن را در بین تمام جانداران دارد.

در دنیای پستانداران، رشد و شکل‌گیری مغز پستانداران به شدت به کمک پدر وابسته است. برخی از گونه‌ها مثل ما انسان‌ها آنقدر خوش شانسیم که از کسانی به جز پدر هم کمک قابل اتکا دریافت کنیم.

منبع