در یک پروژه تحقیقاتی که تاحدودی تحت تاثیر فیلم آواتار بوده است، یک میمون توانست بدن میمون دیگری را با ایمپلنت مغزی کنترل کند. به گفته محققان این کار تنها با اتصال مغز یک میمون به ستون فقرات میمون دیگر با استفاده از پروتز و ایمپلنت مغزی انجام شده است. به گفته محققان یافته های این تحقیق می تواند به بیماران و دانشمندان برای غلبه بر اشکال مختلف فلجی کمک کند.
فلجی به علت آسیب های عصبی یا نخاعی، هنوزهم یکی از چالش های جدی در حوزه فنون و روش های جراحی است. اما اکنون دانشمندان در تلاشند تا قدرت حرکت کردن را با استفاده از ارتباط میان مغز انسان و ماشین به این بیماران بازگردانند. این ارتباط به بیماران امکان کار کردن با کامپیوتر یا کنترل دست وپای مصنوعی را می دهد.
زیو ویلیامز، سرپرست تیم تحقیقاتی، استاد عصب شناسی دانشگاه پزشکی هاروارد در بوستون و جراح مغز و اعصاب بیمارستان عمومی ماساچوست اظهار داشت:

برای ما جالب است که بدانیم آیا یک فرد می تواند با استفاده از فعالیت های مغزش اندام فلج شده خود را کنترل کند. فایده اینکار در این است که شما می توانید از بدن خودتان به جای دستگاه های مکانیکی که نیاز به پشتیبانی زیادی دارند و همیشه هم قابل استفاده نیستند، استفاده کنید. درنهایت امیدواریم که بتوان یک مسیرفرعی کاربردی برای نخاع آسیب دیده یا ساقه مغزی ایجاد کرد که به بیماران این امکان را بدهد که بدن خودشان را کنترل کنند.

محققان این پروژه یک پروتز مغز به نخاع ایجاد کردند که دو میمون نر بالغ از نژاد رزوس را بهم متصل می کند. دکتر ویلیامز گفته که تاحدودی تحت تاثیر فیلم آواتار بوده است.شخصیت اصلی این فیلم علمی-تخیلی فلج است و با اتصال مغزش به یک کامپیوتر بدن مصنوعی اش را کنترل می کند. به مغز میمونی که به عنوان ارباب درنظر گرفته شده بود، الکترودهایی وصل کردند؛ درحالیکه این الکترودها به ستون فقرات میمونی که نقش آواتار داشت، وصل شده بود. دست میمون آواتار روی کنترلی قرار گرفته بود که مکان نمای صفحه نمایشی را کنترل می کرد که میمون ارباب آن را میدید.

در ساختنی بخوانید :
خوابیدن به پهلو برای مغز مفید است
کنترل بدن میمون دوم با مغز میمون اول از طریق ایمپلنت مغزی انجام می شود
کنترل بدن میمون دوم با مغز میمون اول از طریق ایمپلنت مغزی انجام می شود

میمون آواتار مقداری داروی خواب آور مصرف کرده بود و به همین دلیل روی بدن خود کنترل نداشت. کامپیوترهای فعالیت های مغزی میمون ارباب را رمزگشایی می کردند و آن سیگنال ها را به نخاع و عضلات میمون آواتار می فرستادند. اینکار به ارباب اجازه میداد که مکان نما را با تکان دادن دست آواتار کنترل کند. اگرمیمون ارباب مکان نما را درست حرکت می داد، کمی آبمیوه به عنوان پاداش دریافت می کرد.

دکتر ویلیامز افزود:

شاید مهمترین چالش این تحقیق، انجام این پروسه در مقیاس زمانی واقعی بود. از منظر تئوریک، شما قادرید هرگاه که بخواهید فعالیت های عصبی را ضبط کنید، آنها را تحلیل کنید (بصورت آفلاین یا بدون اتصال به مغز میمون ارباب و آواتار) و از آن سیگنال ها برای تحریک نخاع و عضلات استفاده کنید. ترفند انجام این پروسه در مقیاس زمانی واقعی این است که قصد میمون را در لحظه کشف کنید و سپس نخاع یا عضلات را برای انجام حرکات دلخواه تحریک کنید.

کنترل تک تک ماهیچه های یک اندام برای انجام حرکت دلخواه با ایمپلنت مغزی می تواند بشدت پیچیده باشد. محققان این پیچیدگی را با تمرکز روی هدف یک حرکت به جای تمرکز روی عضلات و مفصل های درگیر در حرکت، از بین بردند.
تیم تحقیقاتی تاکید کردند که هدف تحقیق این نیست که فردی بتواند بدن شخص دیگری را کنترل کند بلکه این تحقیق می تواند به درمان بیماران مبتلا به آسیب های نخاعی نظیر فلج چهار اندام کمک کند. طبق اظهارات ویلیامز شاید بتوان یک تراشه در مغز این بیماران برای ضبط فعالیت های مغزی مربوط به حرکت اندام و یک تراشه هم در قسمت آسیب دیده نخاع که اندام را برای حرکت تحریک کند قرار داد، قرار داد و سپس این دو تراشه را به هم متصل کرد.
ویلیامز افزود:

البته این تنها یک شاهد مثال است و ما تنها توانسته ایم در میمون ها چند حرکت کوچک ایجاد کنیم. اینکه این تحقیق از نظر بالینی مفید واقع شود باید بتوانیم حرکت مختلف و ظریف بسیاری ایجاد کنیم. با این حال ما همچنان باور داریم که از نظر اصولی می توان به این هدف دست یافت.

دکتر مریم شانه چی و رولین هو، همکاران زیو ویلیامز در این پروژه بودند. نظر شما چیست ؟ آیا جهان اطراف ما در حال تغییرات اساسی است ؟ نظرتان را با دیدگاه با ساختنی در میان بگذارید.

در ساختنی بخوانید :
با مهمترین موانع ارتباط با موجودات فضایی آشنا شوید

منبع