کتلین واس (Catalin Voss) در سال اول خود در استنفورد به ساخت یک برنامه کاربردی برای عینک گوگل (Google Glass) کمک کرد که می توانست احساسات را تشخیص دهد. اگر عینک کامپیوتری شده گوگل را به چشم بزنید و به آدم ها در اطرافتان نگاه کنید نرم افزار بر اساس حالات چهره آن ها می تواند بگوید که آیا خوشحال، ناراحت، هیجان زده و یا منزجر هستند.

این تکنولوژی پویش چشم و چهره آن قدر کارا بود که او و سه همکارش در این اختراع آن را به یک شرکت ژاپنی به نام راهکارهای سیستم گایا (GAIA System Solutions) فروختند، شرکتی که حالا سعی دارد این تکنولوژی را در اتومبیل ها به کار ببرد. این سیستم می تواند امنیت رانندگی را با فهم این که چه زمانی پشت فرمان در حال به خواب رفتن هستید یا به سمت اشتباهی نگاه می کنید بالا ببرد.

عینک گوگل ، وسیله ای که به مبتلایان به اوتیسم کمک می کند.

اما واس در استنفورد آرزو های بزرگ تری داشت. او حالا همراه با دنیس وال (Dennis Wall)، پروفسوری در دانشکده پزشکی کار می کند تا این تکنولوژی را با تبدیل به چیزی مورد استفاده برای کودکانی که از اوتیسم (نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی است که با رفتارهای ارتباطی، کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود) رنج می برند پرورش دهد. این موضوع یکی از اولین اهداف واس در هنگامی بود که سنشن (Sension) را ساخت. استارت آپی که به شرکت گایا فروخت اما پیش بینی های وسیع تر تجاری را بر آورده نکرد. برای همین حالا او این ایده را به پروژه ای در دانشکده پزشکی تبدیل کرده است.

در ساختنی بخوانید :
تحریک نخاع موش فلج ، توانایی راه رفتن را به او برگرداند

برای واس، وال و همکار آن ها نیک هابر (Nick Haber)، یک دانشجوی فوق دکتری در استنفورد، ایده این است که نرم افزار عینک گوگل آن ها خواهد توانست به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک کند که حالات چهره افراد را بفهمند و تشخیص دهند و از طریق آن احساسات را درک کنند. این مانند یک بازی عمل می کند، یا همان طور که واس می گوید “یک تجربه یادگیری محاوره ای” است. از کودکان خواسته شد از طریق عینک گوگل کسی را که خوشحال است پیدا کنند. وقتی آن ها با عینک گوگل مجهز به نرم افزار به کسی که لبخند می زند نگاه می کنند، برنامه این را تشخیص می دهد و به آن ها امتیاز می دهد. همچنین برنامه کار های کودک را برای بازبینی بعدی ثبت می کند. وال می گوید: “می توانید طرح نحوه و محل پیشرفت آن ها را هنگامی که از عینک گوگل استفاده می کنند بفهمید. می توانید برای فهم این موضوع به ویدئوی ضبط شده نگاه کنید.”

گروه این برنامه را در آزمایشگاه و با 40 کودک آزمایش کرده است. حالا آن ها در حال شروع یک دوره بالینی با 100 کودک در خانه که والدینشان از نرم افزار استفاده می کنند هستند. وال می گوید: “اول باید مطمئن می شدیم که یک کودک 6 ساله از این عینک گوگل استفاده می کند. ما قادر بودیم این موضوع را نشان دهیم و همچنین توانستیم حداقل در آزمایشگاه تغییرات را در این کودکان ببینیم.”

استیو سیلبرمن (Steve Silberman)، نویسنده کتاب “خانواده مغز و اعصاب: میراث اوتیسم و آینده تنوع عصبی” (NeuroTribes: The Legacy of Autism and the Future of Neurodiversity) به این موضوع اشاره می کند که شاید نرم افزار آن قدر که به نظر می آید موثر نباشد. او می گوید:

اولین بار نیست که افراد سعی در تشویق کودکان مبتلا به اوتیسم به تشخیص احساسات با مقداری الگو های حالات صورت می کنند. مشکل این است که کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است الگو ها (حالت ساده شده احساسات) را با حالات پیچیده تر انسان طبیق ندهند.

این پروژه تنها تلاش برای درمان اوتیسم با استفاده از عینک گوگل نیست. ند سهین (Ned Sahin)، یک عصب شناس، استارت آپی به نام قدرت مغز (Brain Power) را پیش می برد، چیزی که باز هم ساخت یک نرم افزار برای عینک گوگل برای کمک به کودکان مبتلا به اوتیسم برای یادگیری حداقل بعضی مهارت های مورد نیاز برای ارتباط با دیگران است. شرکت این نرم افزار را با کودکانی در سراسر کشور آزمایش می کند و بر اساس گفته های سهین در حال طرح ریزی دوره بالینی خود در استنفورد است.

در ساختنی بخوانید :
رونمایی از سیستم کنترل زمینی هلوگرافیک جدید پهپاد های چینی

این تکنولوژی ها هنوز در مراحل مقدماتی هستند اما می توانند اثرات بزرگی داشته باشند. بر اساس مراکز کنترل و پیشگیری بیماری، 1 نفر از هر 68 کودک مبتلا به اوتیسم می شود. جیل اشر (Jill Escher)، رییس جامعه اوتیسم ناحیه خلیج سانفرانسیسکو می گوید: “این یک بحران سلامت عمومی بزرگ است. حتما تکنولوژی می تواند به ما کمک کند اوتیسم و دیگر اختلال های روانی را طبقه بندی کنیم و آن ها را کمی بهتر بفهمیم.”

در استنفورد، وال بر روی توانایی تشخیص اوتیسم در کودکان در سنین پایین تر نیز کار می کند. او از الگوریتم های یادگیری ماشین برای بررسی اطلاعات جمع آوری شده از رفتار کودکان مبتلا به اوتیسم به دنبال یافتن نشانه های بیماری استفاده می کند. به گفته وال در ایالات متحده سن میانگین تشخیص مبتلایان 4 سال و نیم است. او امیدوار است که بتواند این عدد را به 2 سال و نیم و حتی کمتر از آن کاهش دهد.

اما کار بزرگ تر یافتن راه های کمک به این کودکان است. اشر می گوید: “معالجه در سنین پایین تر کمک کننده است اما هنوز یک درمان قوی برای اوتیسم وجود ندارد.” نرم افزار عینک گوگل که توسط کسانی مانند واس و سهین ساخته شده است می تواند قدمی در این راه باشد.

 

منبع